Δρακόλιμνη Τύμφης

Ίσως πρόκειται για τη πιο περπατημένη διαδρομή στο Ζαγόρι, αφού κάθε χρονιά χιλιάδες φυσιολάτρες την επισκέπτονται. Και βέβαια όχι άδικα αφού αν και είναι λίγο κουραστική, στο τέλος κάθε πεζοπόρος αποζημιώνεται για τις προσπάθειες του από τη καταπληκτική ομορφιά του τοπίου της «Δρακόλιμνης».
Τις όχθες της κοσμούν πολύχρωμα αγριολούλουδα και πανέμορφες ορχιδέες, ενώ στα ήρεμα νερά της λικνίζονται χαριτωμένα οι μικροσκοπικοί Αλπικοί Τρίτωνες . Η διανυκτέρευση στο Καταφύγιο της Αστράκας και η ανάβαση ως την Δρακόλιμνη αποτελούν μια εμπειρία μοναδική.

Με το όνομα Δρακόλιμνη αναφέρονται οι αλπικές λίμνες που σχηματίζονται κυρίως σε βουνά της Ηπείρου. Γνωστότερες Δρακόλιμνες της χώρας μας είναι η Δρακόλιμνη της Τύμφης , η Δρακόλιμνη του Σμόλικα, η αλπική λίμνη Γκίστοβα του Γράμμου, οι αλπικές λίμνες Φλέγκες στο Μαυροβούνι και η αλπική λίμνη Βερλίγκα στον Λάκμο, κοντά στις πηγές του Αχελώου. Η Δρακόλιμνη της Τύμφης βρίσκται σε υψόμετρο 2.050 μ και έχει έκταση περίπου 8 στρέμματα. Είναι πολύ γνωστή για τους ιδιαίτερους αλπικούς τρίτωνες που φιλοξενεί και η επιστήμη θεωρεί τις Δρακόλιμνες ως απομεινάρια παγετώνων.

Μπορεί βέβαια η επιστήμη να θεωρεί τις Δρακόλιμνες απομεινάρια παγετώνων όμως η παράδοση έχει άλλη άποψη.
Σύμφωνα με έναν μύθο, στις Δρακόλιμνες της Τύμφης και του Σμόλικα, ζούσαν δύο δράκοι. Οι δράκοι είχαν έχθρα μεταξύ τους και κάθε φόρα που αγρίευαν, έριχναν πέτρες ο ένας στον άλλον. Ο μύθος, σύμφωνα με τους κατοίκους της περιοχής, εξηγεί γιατί η λίμνη του Σμόλικα έχει άσπρο χρώμα με διάσπαρτες μαύρες πέτρες και η λίμνη της Τύμφης έχει μαύρο χρώμα με διάσπαρτες άσπρες πέτρες.

Ένας άλλος μύθος λέει πως στα βάθη της λίμνης ζούσε ένας δράκος που, όπως αναφέρθηκε, πετούσε βράχια σε εκείνον του Σμόλικα. Οι άσπρες πέτρες γύρω από την Δρακόλιμνη του Σμόλικα, σε αντίθεση με τους πρασινόλιθους που επικρατούν στο βουνό αυτό, είναι λένε η απόδειξη για την αλήθεια του μύθου. Ο δράκος του Σμόλικα αναφέρουν ότι πετούσε πεύκα και ρόμπολα, γι’ αυτό και η βορεινή πλευρά της Γκαμήλας είναι πολύ δασωμένη. Από τους κορμούς που έπεσαν στην λίμνη βγήκαν μαύρα (λάϊα) πρόβατα, ενώ από τις πέτρες που έπεσαν στην Δρακόλιμνη του Σμόλικα βγήκαν άσπρα κριάρια, τα οποία μόλις συνάντησαν στην βοσκή τα λάϊα πρόβατα ζευγαρώθηκαν μαζί τους. Τα αρνιά που γεννήθηκαν πνίγηκαν στην λίμνη και έτσι νίκησε ο δράκος της Γκαμήλας!

Διαβάστε ακόμα  Ρόδος για 8 μέρες με 160€

Ένας άλλος μύθος αναφέρει ότι στα νερά της Δρακολίμνης του Σμόλικα υπήρχε ένα μεγάλο κριάρι. Οι βοσκοί της περιοχής το έβλεπαν για πρώτη φορά. Τότε το κριάρι βέλαξε, καλώντας όλα τα πρόβατα να πάνε κοντά του. Όταν είδε ότι τα πρόβατα ήρθαν κοντά του, αυτό πήδηξε μέσα στην λίμνη παρασύροντας μαζί του και τα πρόβατα των βοσκών. Λέγεται ότι ήταν ο δράκος της λίμνης και ότι το έκανε αυτό επειδή επιθυμούσε αρνίσιο κρέας. Από τότε, οι Σαρακατσάνοι αποφεύγουν να βοσκούν τα κοπάδια τους κοντά στις Δρακολίμνες.

Οι ντόπιοι ακόμη λένε ότι η Δρακόλιμνη αυτή δεν έχει πυθμένα. Λέγεται μάλιστα ότι επί Τουρκοκρατίας ένας Μπέης έβαλε ένα πρωτοκολυμβητή από την Πρέβεζα να καταδυθεί και να μετρήσει το βάθος της. Αυτός χάθηκε στο εσωτερικό της λίμνης για 10 λεπτά και αφού κατάφερε να βγει ζωντανός, κατατρομαγμένος άφησε εντολή να μην επιχειρήσει κανείς το ίδιο εγχείρημα.

Η πρόσβαση είναι δυνατή μόνο με τα πόδια, η διαδρομή αρχίζει από το χωριό Μικρό Πάπιγκο (υψόμετρο 970 μ.) και έχει ως πρώτο στόχο, το καταφύγιο της Αστράκας (1930 μ.). Σύμφωνα με τις πινακίδες στο χωριό, ο χρόνος που απαιτείται για να καλύψει κανείς την απόσταση των 5,5 – 6 χιλιομέτρων που χωρίζει το μικρό Ζαγοροχώρι με το καταφύγιο, είναι μικρότερος των 3 ωρών. Χρόνος που πιστεύουμε ότι δύσκολα για κάποιους δεν θα είναι αρκετός. Το μονοπάτι είναι φυσικά ευδιάκριτο, συντηρημένο και με συχνή σήμανση.
Όταν ξεκινήσουμε τη διαδρομή μας, το πρώτο της στάδιο το περνάμε μέσα από ένα δασώδη μέρος περνώντας ανάμεσα από βελανιδιές, σφεντάμια, κρανιές, λεπτοκαρυές, κέδρους και θάμνους. Καθώς απομακρυνόμαστε από το δάσος, γίνονται ορατοί οι εντυπωσιακοί κάθετοι ασβεστολιθικοί βράχοι που αλλιώς λέγονται ‘Πύργοι της Αστράκας’. Το τοπίο σιγά σιγά αρχίζει να απογυμνώνεται αφού πλέον μπαίνουμε στην Αλπική ζώνη της Τύμφης. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας πριν αρχίσουμε τη πορεία μας. Ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες που ο ήλιος καίει. Σημαντική βοήθεια προσφέρουν στην προσπάθεια μας και οι 3 πηγές που θα συναντήσουμε στο δρόμο μας. Πρόκειται για τις βρύσες: «Αντακλή» (1178 μ), «Τράφος» (1522 μ.) και «Κρούνα» (1780 μ.), που βέβαια μας είναι άγνωστο αν έχουν όλους τους μήνες νερό.
Στη συνέχεια φτάνουμε στο ορειβατικό καταφύγιο της Αστράκας σε υψόμετρο 1950μ. όπου η θέα είναι μοναδική προς το μεγάλο μέρος του ορεινού όγκου της Τύμφης, ο οποίος αποτελείται από ψηλές κορυφές και βαθιές κοιλάδες, με μία πολύ σπάνια και ιδιαίτερα εντυπωσιακή γεωμορφολογία.
Μπαίνοντας στο τελευταίο στάδιο της πορείας μας (απόσταση περίπου 3 χιλιομέτρων), το μονοπάτι μας για λίγο κατηφορίζει ως την «Ξερόλουτσα» και στη συνέχεια ανηφορίζει ως το σημείο που υπάρχει η τελευταία βρύση της διαδρομής μας.
Από τη βρύση και μετά μπαίνουμε, στο δυσκολότερο ίσως τμήμα της διαδρομής μας. Η απότομη ανηφόρα ξεκινάει από εδώ και το μονοπάτι μας μετά από περίπου μισή ώρα καταλήγει σ΄ έναν από τους ποιο όμορφους προορισμούς της Ηπείρου, τη Δρακόλιμνη της Τύμφης (2003 μ.). Το βάθος της φτάνει τα 9 μέτρα ενώ στα νερά της ζουν εντυπωσιακοί αμφίβιοι αλπικοί τρίτωνες, τους οποίους οι ντόπιοι συνήθιζαν να ονομάζουν ‘δρακάκια’.
Από τη βόρεια πλευρά της λίμνης έχουμε εξαιρετική θέα προς τον ορεινό όγκο του Σμόλικα και την κοιλάδα του Αώου ποταμού, ενώ από την ανατολική έχουμε θαυμάσια θέα προς την βορειοδυτική πλευρά της Γκαμήλας. Η συνολική διάρκεια της πορείας, κυμαίνεται μεταξύ των 3 και 4 ωρών.

Διαβάστε ακόμα  Οι 10 καλύτερες παραλίες της Ρόδου

Αφιέρωμα, Πεζοπορία